|
Over het algemeen wordt het jaar 476 beschouwd als het einde van het Romeinse rijk. Niets is minder waar: de laatste rechtstreekse opvolger van Augustus sneuvelde op heldhaftige wijze op 29 mei 1453 in zijn strijd tegen de Turken. Toen pas kwam er een einde aan een rijk dat na 476 nog 977 jaar als Romeins rijk had voortbestaan. In glorie en schittering hoefde het in geen enkel opzicht voor het antieke Romeinse rijk onder te doen: dankzij keizer Justinianus kwam er een uniform recht tot stand, waarop de huidige wetten nog steeds
gebaseerd zijn; dankzij Byzantium is een belangrijk deel van de Oudgriekse literatuur en cultuur bewaard gebleven. In de Middel-eeuwen lag het beschavingsniveau van Byzantium veel hoger dan dat van het Westen: zeer terecht beschouwden de Byzantijnen de kruisvaarders als een onbeschaafde, plunderende en verkrachtende bende barbaren, die door hun optreden rechtstreeks verantwoordelijk waren voor de uiteindelijke ondergang van hun eeuwenoude rijk.
De grote byzantinist D. Ostrogorsky schreef over dit boek: ‘Ondanks zijn beknoptheid en zijn populair-wetenschappelijke toon is de Geschiedenis van Byzantium van P. Lemerle een bijzonder geslaagd boek.’
| 
