|
|
H.P. Lovecraft (1890-1937) wordt, hoewel nagenoeg onbekend tijdens zijn leven, thans beschouwd als een van de grootste fantastische vertellers uit de Amerikaanse literatuur. Sommige literatuurcritici achten hem zelfs hoger dan de grote E.A. Poe. In dit eerste deel van het verzameld proza van Lovecraft zijn in chronologische volgorde zijn eerste 29 verhalen opgenomen. In deze verhalen zien we dat de schrijver zoekt naar een eigen stijl, maar nog
sterk beïnvloed wordt door Poe en de Engelse Lord Dunsany, voor wie hij grote bewondering had. Lovecraft, een excentrieke, wereldvreemde reactionair, droomde veel en hield in een notitieboekje een overzicht bij van al deze dromen, die zijn voornaamste inspiratiebron waren. Omdat die dromen zeer verschillend van aard waren, zijn de eruit voortgekomen verhalen dat eveneens, wat de lectuur ervan zeer afwisselend en boeiend maakt. Voor Lovecraft was het complot van een verhaal
niet het belangrijkste, maar wel de opgeroepen sfeer. Daarin slaagde hij wonderwel, ook in deze vroege teksten, waarover Michel Houellebecq in zijn prachtige essay over Lovecraft schreef: `Daar zien we zijn artistieke middelen een voor een ontstaan, als muziekinstrumenten die zich om beurten aan een vluchtige solo wagen alvorens zich gezamenlijk over te geven aan de razernij van een krankzinnige opera.’
Dit is deel I van de complete verhalen van H. P. Lovecraft in Nederlandse
vertaling, die in vier delen bij Uitgeverij Voltaire zullen verschijnen.
Deel II verschijnt november/december 2008.
Recensie:
Het is een gelukkig toeval dat de Nederlandse vertaling van de Fantastische verhalen van H.P. Lovecraft bijna tegelijkertijd uitkomt met die van de verhalen van Edgar Allan Poe. Want de uit New England afkomstige
Lovecraft (1890‑1937) wordt gezien als de Poe van de vroege 20ste eeuw. Niet alleen was hij een groot bewonderaar van de griezelverhalen van de Meester van Baltimore en leidde hij een even verknipt leven (als moederskindje en zelfverklaard zenuwziek wrak), ook koos hij bij voorkeur voor gekken, morfinisten of dolgedraaide onderzoekers als hoofdpersonen. Lieden met gezond verstand weten dat er geen scherp onderscheid bestaat tussen het werkelijke en het onwerkelijke zegt
de ik‑figuur van Het graf, een verhaal over een man die ongezond geobsedeerd wordt door een geheimzinnige grafheuvel op zijn land. Lovecraft was zeer geïnteresseerd in het schemergebied tussen werkelijkheid en fantasie, logica en irrationaliteit, slapen en waken, het krankzinnige en het normale. Geen wonder dat een groot deel van zijn verhalen geïnspireerd werd door de dromen die hij 's nachts had. Naast doorsnee‑griezelsituaties (een man doodt een al te
menselijk beest in een donkere grot, een moderne Frankenstein experimenteert met zombies) beschreef hij vreemde werelden die nog het meest aan Tolkiens Midden‑Aarde doen denken. Lovecraft, die veel surrealistischer (en toegankelijker) schrijft dan Poe, geldt als een van de grondleggers van de fantasy. Zijn vroege verhalen behoren dan ook tot de favorieten van de Franse science‑fictionfan Michel Houellebecq ‑ hoewel ze het meer van de sfeer dan van de plot
moeten hebben. Ze zijn nu elegant vertaald en perfect ingeleid door Pierre Dekeyser, die hopelijk al hard bezig is aan het tweede deel, met de verhalen uit de jaren 1921‑1937. Ben ik er niet in geslaagd de grens te overschrijden? Heb ik je geen werelden getoond die geen ander levend mens ooit gezien heeft? Aldus de hoofdpersoon van het verhaal Van daarginds die een machine heeft gemaakt om tekens van de andere wereld om ons heen op te vangen. Het zou het motto kunnen
zijn van zijn schepper. Howard Phillips Lovecraft: Fantastische verhalen, 1905‑1921. Ingeleid en vertaald door Pierre Dekeyser. Voltaire, 320 blz. euro 27,50 (geb.)
Pieter Steinz in NRC-Handelsblad
|
