Uitgeverij Voltaire

's-Hertogenbosch

Toen in 1998 in Frankrijk de roman Le loup mongol verscheen, reageerden de critici onmiddellijk uitermate enthousiast over dit boek van de schrijver en journalist Homeric, een pseudoniem met duidelijke verwijzing naar de grootste epenschrijver van de westerse literatuur. De Mongoolse wolf is een epos: het is het heldendicht in proza over Djengis Khan (1167-1227), de stichter van een Mongools wereldrijk, die bij zijn geboorte de naam Temoedjin kreeg en zich al op jeugdige leeftijd door zijn daden ontpopte als een geducht krijger. Het verhaal, verteld door zijn trouwe vriend Bogoerdji, gaat als volgt: Het nieuws van Temoedlins heldendaden galoppeert over de steppe, en zij die hem gisteren in de steek lieten, voegen zich nu bij zijn leger van boogschutters. Temoedjin, scherpzinnig en geduldig, heeft de intuïtie van een wolf. Bogoerdji waakt voortdurend over de grandeur van Temoedjin, de toekomstige Djengis Khan, die het grootste rijk stichtte dat de aarde ooit heeft gekend. In twintig jaar weet Djengis Khan de Mongoolse stammen onder zijn bannier te verenigen en met zijn ongrijpbare ruiters realiseert hij vervolgens razendsnel zijn veroveringen, legers die tien keer zo groot zijn onder de voet lopend en grootmachten als China en Perzië annexerend. Bogoerdi geeft ons inzicht in de ziel van het genie van Djengis Khan, de `gesel uit het land van Gog en Magog’, die geloofde dat hij de tegenstellingen tussen de volkeren kon overbruggen door hun één meester op te dringen. Hij maakt van dit epos tevens een liefdesroman. Naïef en trouw als hij is, leert Bogoerdji door schade en schande hoezeer de Khan, zijn bloedbroeder, van diens vrouwen en getrouwen, evenzeer als van zijn paarden, onvoorwaardelijke loyaliteit eist.